Αγαπητοί φίλοι του blues.gr

O Louisiana Red ήταν πάντα το καλύτερο φιλαράκι για όλους εμάς που τον γνωρίσαμε και τον ακούγαμε όλα αυτά τα χρόνια...

Σίγουρα όλοι έχουμε να πούμε μια καλή ιστορία για τον Red, μία εμπειρία μας...ή ακόμα και την γνώμη μας για αυτόν τον Blues γίγαντα με την χρυσή καρδιά...

Περιμένω λοιπόν να μου στείλετε - στο mail μου στο blues.gr - μερικές λέξεις (και φωτογραφίες αν υπάρχουν), για τον Red και να κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα, για τον φίλο μας, τον Louisiana Red. Ο "Γίγαντας με την χρυσή καρδιά" θα είναι πάντα μαζί μας...

ΗΛΙΑΣ ΖΑΙΚΟΣ

Πριν χρόνια έγραφα στο "Jazz & Τζαζ" ιστορίες απο τις εμπειρίες μου με διάφορους μπλουζίστες, σου στέλνω το κείμενο που είχα γράψει για τον Ρεντ,...πικράθηκα φίλε μου, τον αγαπούσα πολύ...

BLUES REVEALS THE TRUTH - LOUISIANA RED

Πολλά έμαθα από τις κατά καιρούς  επαφές μου με αυθεντικούς μπλουζανθρώπους και για μένα ιδιαίτερα σημαντικά. Όχι κατ΄ανάγκην μουσικής φύσης όσο βαθύτερου και ουσιαστικότερου πλησιάσματος της ανθρώπινης «φτιάξης». Μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της ζωής μου υπήρξε η στιγμή που στην αρχή της μουσικής μου πορείας ανακάλυψα πως πολλοί συνάδελφοι  και μη χρησιμοποιούσαν τη μουσική ως  «όπλο», χωρίζοντας εαυτούς και αλλήλους σε «παρατάξεις», ομάδες οπαδών πολλάκις «βαμμένων», οχυρωμένοι πίσω από ταμπέλες που γράφαν: ροκάδες, τζαζίστες η και  γω δε ξέρω τι άλλο. Οι συντοπίτες μου με σημάδεψαν ανεπανόρθωτα, ξεχνώντας οι μωροί πως τα πράγματα είναι απλά: ξεκινάς την ενασχόληση με κάποια μορφή τέχνης για προσωπική ικανοποίηση και στην πορεία λαχταράς να μοιραστείς τα πονήματά σου με τον υπόλοιπο κόσμο που σε παρακολουθεί, παλεύεις για την αληθινή και ουσιαστική επικοινωνία και εν κατακλείδι για να γίνεις ένας καλύτερος άνθρωπος, λεύτερος. Τόσο απλά. Δέχτηκα πολλάκις χτυπήματα στα τρίσβαθα της ψυχής μου και κάποιες φορές γκρεμίστηκαν προπύργια του εγωισμού μου, πληγώθηκα, έπεσα και ξανασηκώθηκα, κάθε φορά χαρακωμένος μεν, με περίσσευμα γνώσεων κι εμπειριών δε. Δοξάζω το Θεό που με αξίωσε να γνωρίσω κάποιους ανθρώπους από τόπους μακρινούς που με τον τρόπο τους μου θύμισαν τα πως και τα γιατί αυτού που αγαπώ να κάνω.

Έπεσα κι εγώ σ΄αυτή τη παγίδα με κάποιο τρόπο, αρχές ήταν της γνωριμίας μας. Λαχταρώντας να μάθω –πάντα- λεπτομέρειες για τη ζωή, τα έργα και τις συνήθειες εκείνων που θαύμαζα, ρωτούσα και ξαναρωτούσα ό,τι μπορούσα και θυμόμουν. Εκείνος πάντα πρόθυμος να συζητάει για κιθάρες, τραγούδια, στέκια, ταξίδια, απώλειες, γιορτές – νόμιζες πως δε θα σταματούσε ποτέ, δε θα κουραζόταν στο ελάχιστο. Όλους τους ήξερε, για τους πάντες κάτι είχε να θυμηθεί. Κάποιοι τον χαρακτήρισαν παραμυθά, μη πιστεύοντας πως είναι δυνατό να γνωρίζει και να χει ζήσει όλα κείνα που έλεγε. Άρχισα κι εγώ –λυπάμαι που το λέω- να ΄χω τις αμφιβολίες μου. Τον ρωτάω σε μια στιγμή, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια του δωδεκάμετρου , έχεις γνωρίσει τον Ρορυ Γκάλαχερ; Βέβαια μου λέει, έχουμε παίξει και ηχογραφήσει παρέα! Αργότερα ζητώ να μάθω για τον Άλμπερτ Κινγκ. Τα ίδια και γι΄αυτόν. Μπα λέω μέσα μου, μάλλον τα παραλέει ή δε θυμάται καλά. Ίσως θα ΄πρεπε η γνωστή σχέση του με τον Έρικ Μπάρτον να με πείσει σχετικά με την αλήθεια των λεγομένων του, αλλά όπως είπα πριν είχα μολυνθεί και του λόγου μου από τα όσα λέγονταν τριγύρω. Ίσως είναι η αίσθησή του ότι, διάολε, δεν μπορεί αυτός ο τύπος που είναι μπροστά μου και μιλάμε, παίζουμε παρέα, ν΄αγγίζει και το δικό μου χέρι με την ίδια σάρκα που έσφιξε κείνο του Άλμπερτ Κινγκ, μπα, δε γίνεται. Αργότερα την ίδια χρονιά, ντροπιασμένος ως το μεδούλι, ανακαλύπτω το διπλό άλμπουμ του Α. Κινγκ λάιβ  στο Μοντρέ, όπου όλα όσα είχα ακούσει από τον Ρεντ αποδεικνύονται αληθή. Μαθαίνω και για το Ride ον Red του Γκάλαχερ και θέλω να κρυφτώ σε κάποια τρύπα, ψυχικά καταρρακωμένος. Τον Λουιζιάνα Ρεντ τον αγαπώ και τον σέβομαι, και κάθε που ξανανταμώνουμε θαρρώ πως ένα βούρκωμα στα μάτια μου φουντώνει πιότερο απ΄την προηγούμενη φορά. Έχω κι άλλα πολλά να σας διηγηθώ για του λόγου του, μιαν άλλη φορά. Γνωρίζω τον άνδρα πάνω από 15 χρόνια τώρα και φροντίζω να μη ξεχνώ ποτέ πως όταν πρωτοάκουσα το δίσκο του Reality bluesέκλαψα συγκλονισμένος και τους ήχους εκείνους θα τους κουβαλώ μέσα μου μέχρι το τέλος, σημάδι μιας φύσης ατελούς, μιας τέχνης μοναδικής, μουσικής της αλήθειας. Του ζητώ συγνώμη κι εύχομαι να ναι ακμαίος και να τον καλοσωρίσουμε πολλές φορές  ακόμη στη χώρα μας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΗΜΝΙΟΣ

Μία ιστορία με τον Louisiana Red…

Αρχές δεκαετίας του ‘90

Το τηλέφωνο χτυπάει, ο Γιάννης “Red Rooster” Αγγελάτος έχει πάει από νωρίς στην δουλειά του, εγώ ακόμα προσπαθώ να θυμηθώ πως γύρισα σπίτι…

«Έλα ρε ρεμάλι…πότε θα γίνεις άνθρωπος;», εύλογο ερώτημα αφού έχω καταντήσει “σκνίπα”, «λοιπόν ετοιμάσου έρχεται ο Red, θα πάτε Λαμία , Λάρισα, Βόλο και Θεσσαλονίκη…και πρόσεχε ρεμάλι, μην μου δημιουργήσεις κανένα πρόβλημα…»

Το τρένο φεύγει και οι χτύποι τις καρδιάς του Γιάννη , από την αγωνία για το τι πρόκειται να γίνει πάλι, καλύπτουν τον θόρυβο της μηχανής του τρένου. Ο Red έχει ένα CD player και ακούει μουσικούλα, κοιτάζω λίγο τα CD και βλέπω Oasis, Lenny Kravitz…(!), πάω παίρνω ένα καφέ και μία πορτοκαλάδα για τον Red. Η συζήτηση περιστρέφετε γύρω από το τι πρέπει να παίξει στις συναυλίες του… “Θα σου πρότεινα να τους στείλεις όλους και να παίξεις Lenny Kravitz”.

Το βράδυ στην Λαμία κάπου ανάμεσα στο “Alabama Train” παίζει την εισαγωγή από το "Are You Gonna Go My Way" του Kravitz (αργότερα το περιέλαβε και στο CD του).

Η βραδιά κυλά ομαλά, ο Αγγελάτος παίρνει τηλέφωνο, ρωτά πως ήταν το live και αν υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Πρωί στο Λιανοκλάδι, επόμενος προορισμός Βόλος! Φτάνουμε, μας υποδέχονται τα παιδιά του Café Santan, πάμε για τσιπουράκια,…και η μέρα αρχίζει και κυλά όπως, την ονειρευόταν – στους εφιάλτες του – ο Γιάννης.

Ξανά τσιπουράκια, και λίγο ακόμα τσιπουράκια…η ώρα για το sound check είχε φτάσει και ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ με την ΧΡΥΣΗ ΚΑΡΔΙΑ, είχε φορέσει ένα καπέλο και μου λέει ότι μοιάζει με τον Hound Dog Taylor…η βραδιά θα ήταν αφιερωμένη σε αυτόν…

Το Café Santan, είχε γεμίσει ασφυκτικά, ο Red δεν κρατιόταν ανεβαίνει στην σκηνή και ξεκινά…

Δώσε Χρήστο (Τόλος) …μία τεκίλα, Δώσε Σπύρο (Ποδάρας)… ένα Southern Comfort…κι άλλο …κι άλλο…κι άλλο….

Το live έχει τελειώσει, o Red μαζεύει την κιθάρα του…και εμένα…

Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ, με έχει πάρει αγκαλιά και με πάει στο ξενοδοχείο…πάμε στο δωμάτιο του και με βάζει να κοιμηθώ…εκείνος μένει ξύπνιος και με προσέχει μην πάθω τίποτα…

Το πρωί που ξυπνάω είναι ακόμα στη πολυθρόνα - μου έχει φέρει το πρωινό…και δεν έχει κοιμηθεί όλο το βράδυ…φοράει ακόμα το καπέλο του Hound Dog Taylor και παίζει slide με το μπουκάλι του Southern Comfort που έφερα μαζί μου.

Φεύγουμε για τον σταθμό του τρένου... με τα παιδιά του Café Santan…τα τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά δεν τολμώ να το σηκώσω…ο Αγγελάτος προφανώς έχει μάθει…ότι η νύχτα κύλισε όπως…την φοβόταν…

ΣΑΚΗΣ ΝΤΟΒΟΛΗΣ

Χάρη στον πολύ καλό φίλο, δάσκαλο, και εξαιρετικό Bluesman, Ηλία Ζάικο, αλλά και τους υπόλοιπους BLUESWIRE, είχα και γω την ευκαιρία να βρεθώ επι σκηνής με τον μεγάλο Louisiana Red. H αλήθεια είναι πως για αρκετό καιρό μετά, χάζευα τις φωτογραφίες και δεν πίστευα πως μου είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Τα συναισθήματα που είχα εκείνη την ώρα, δεν μπορώ να τα περιγράψω ούτε στο ελάχιστο. Επίσης, είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω μαζί του, για περίπου 45 λεπτά μετά το τέλος της συναυλίας, και να μου πει ιστορίες για όλους αυτούς τους θρύλους των Blues που εγώ γνώριζα μόνο μέσα απο τους δίσκους. Ετσι, ένιωσα και εγω οτι πήρα μια πραγματική γεύση από αυτόν τον τεράστιο κόσμο των Blues. Εν κατακλείδι, ήταν οτι καλύτερο μου έχει συμβεί, σε αυτά τα 23 χρόνια της ζωής μου.

Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ και πάντα θα ευχαριστώ τον Ηλία, για αυτή την εμπειρία ζωής,

R.I.P. Μr Red.